ADO in vrije val: eerste gesprekken met Maurice Steijn zijn ingezet
ADO Den Haag keerde in maart 2026 na vijf seizoenen terug in de Eredivisie. De promotie was overtuigend, het vertrouwen groot en de ambities duidelijk. De club wilde niet alleen terugkeren op het hoogste niveau, maar ook laten zien dat er in Den Haag weer gebouwd kon worden aan een stabiele Eredivisieclub.
Nog geen acht maanden later is het beeld compleet veranderd. ADO staat in de degradatiezone, werd uitgeschakeld door een amateurclub in de KNVB-beker en nam afscheid van trainer Robin Peter, de man die de club juist naar de Eredivisie had gebracht.
Hoe kon een ploeg die vorig seizoen zo overtuigend kampioen werd, zo snel het spoor bijster raken? Een terugblik op de keuzes, de selectie en de sportieve problemen die ADO in korte tijd in zwaar weer brachten.
Van historische promotie naar degradatiezorgen
Op 17 maart 2026 was het feest in Den Haag. Door een 1-0 overwinning op Jong FC Utrecht stelde ADO Den Haag promotie naar de Eredivisie veilig. Met nog zes wedstrijden te spelen was de terugkeer op het hoogste niveau al een feit.
Het was een bijzonder seizoen geweest. ADO won 29 van de 38 competitiewedstrijden, speelde twee keer gelijk en verloor zeven keer. De ploeg verzamelde 89 punten en maakte maar liefst 90 doelpunten. Daarmee werd de club overtuigend kampioen van de Keuken Kampioen Divisie.
Ook de manier waarop dat gebeurde, maakte indruk. Onder trainer Robin Peter speelde ADO met veel druk naar voren, hoge intensiteit en aanvallende intenties. De ploeg was moeilijk te bespelen en wist tegenstanders vaak al vroeg op eigen helft onder druk te zetten.
De promotie kwam na meerdere teleurstellende jaren waarin ADO er niet in slaagde terug te keren naar het hoogste niveau. De mislukte play-offs, waaronder de pijnlijke nederlaag tegen Excelsior nadat ADO een ruime voorsprong had weggegeven, lagen nog vers in het geheugen. De terugkeer was dan ook meer dan een sportief succes. Het voelde als het begin van een nieuwe periode.
Toch was de voorbereiding op dat kampioensseizoen niet zonder problemen verlopen. ADO begon zonder hoofdtrainer, zonder technisch directeur en met een selectie die nog niet compleet was. Robin Peter werd pas op 14 juli 2025 aangesteld. Hij wist vervolgens snel een herkenbare speelwijze neer te zetten.
Na de promotie lag de volgende uitdaging klaar: hoe maak je van een succesvolle kampioensploeg een ploeg die ook in de Eredivisie overeind blijft?
De kampioensploeg bleef grotendeels intact, maar was dat voldoende?
ADO koos na de promotie niet voor een complete renovatie van de selectie. Een groot deel van de kampioensploeg bleef behouden, maar er vertrokken wel spelers en er kwamen nieuwe gezichten bij.
De meest in het oog springende naam bij de vertrekkers was Jari Vlak. De aanvoerder was in het promotieseizoen een belangrijke schakel op het middenveld en eindigde als clubtopscorer met elf doelpunten en zeven assists. Bovendien werd hij uitgeroepen tot beste speler van de Keuken Kampioen Divisie.
In juli maakte Vlak de overstap naar het Spaanse CD Castellón. Over de exacte transfersom is geen officieel bedrag bekendgemaakt. In de media werden bedragen rond de zes ton genoemd. Voor ADO betekende zijn vertrek in ieder geval het verlies van een belangrijke speler en persoonlijkheid binnen de ploeg. Naast Vlak verdwenen nog meer spelers uit de selectie. Een deel keerde na een huurperiode terug naar de oorspronkelijke club, anderen vertrokken na afloop van hun contract.
Daartegenover stonden acht nieuwe aanwinsten. ADO haalde onder anderen de Hongaarse aanvaller Donát Bárány, doelman Niclas Thiede, verdediger Lasse Wilhelm, de Deense verdediger Jonas Jensen-Abbew en middenvelder Jan Zamburek. Ook werden Yannick Eduardo, Othniël Raterink en Matej Sin op huurbasis aangetrokken.
Opvallend was het internationale karakter van de versterkingen. De nieuwe spelers kwamen uit verschillende Europese competities en moesten zich aanpassen aan het Nederlandse voetbal en aan een nieuwe ploeg. Dat vraagt tijd, zeker wanneer een team tegelijkertijd de stap naar een hoger competitieniveau maakt.
Versterking bleef uit op cruciale posities
Dat de selectie bij het sluiten van de transfermarkt nog niet volledig naar wens was, bleek ook uit de woorden van technisch directeur Mark Wotte. De club had op de laatste transferdag graag nog één of meerdere spelers aangetrokken. Vooral een linkerverdediger en een aanvaller stonden op het verlanglijstje.
Die versterkingen kwamen er niet. Wotte wees op de financiële mogelijkheden en de concurrentie op de transfermarkt. De club wilde bovendien geen aankopen doen om het aankopen zelf.
Dat is op zichzelf een begrijpelijke afweging. Een promovendus moet zorgvuldig omgaan met zijn middelen. Tegelijkertijd roept het de vraag op of de selectie op tijd en op de juiste posities is versterkt.
Vooral het vertrek van Vlak springt daarbij in het oog. Hij leverde niet alleen doelpunten en assists, maar was ook aanvoerder en een belangrijke persoonlijkheid binnen het elftal.
De vraag is niet hoeveel spelers er zijn gehaald, maar wat de selectie daadwerkelijk sterker heeft gemaakt.
Was het vertrek van Vlak voldoende opgevangen? Was er genoeg ervaring toegevoegd? En had ADO eerder moeten ingrijpen om de selectie op eredivisieniveau te brengen?
Twee kapiteins op één schip, maar wie bepaalt de voetbalkoers?
De samenstelling van de selectie brengt ons bij de organisatie achter het eerste elftal. Want bij ADO veranderde afgelopen zomer niet alleen iets op het veld. Ook de technische leiding kreeg een nieuwe inrichting.
Mark Wotte was al technisch directeur toen ADO in juli Steven Gunn aanstelde als Director of Football. De Schot kwam over van Aberdeen, waar hij jarenlang werkzaam was en uiteindelijk verantwoordelijk werd voor de voetbalorganisatie. Volgens ADO moest Gunn zich gaan richten op de verdere ontwikkeling van de voetbalorganisatie. Daarbij zou hij nauw samenwerken met Wotte. Die laatste gaf aan dat hij Gunn zou inwerken en op termijn zelf een stap terug zou doen.
Daarmee ontstond een nieuwe verdeling van verantwoordelijkheden binnen het voetbaltechnische gedeelte van de club.
In september verschenen Wotte en Gunn samen op het clubkanaal. Ze spraken over hun samenwerking, de transferperiode en de plannen voor de toekomst. De nadruk lag onder meer op de ontwikkeling van jonge spelers, de doorstroming vanuit de jeugdopleiding en het opbouwen van een duurzaam voetbalmodel. Ook spraken ze hun vertrouwen uit in de selectie. Wotte gaf aan dat de club in december opnieuw zou bekijken of verdere versterking nodig was.
Dat klinkt als een duidelijke langetermijnvisie. Maar een promovendus heeft niet alleen een toekomstplan nodig. De club moest zich ook op korte termijn zien te handhaven.
Wie bepaalt uiteindelijk welke spelers worden gehaald? Wie bewaakt de voetbalvisie? En hoe worden de ideeën van trainer, technisch directeur en Director of Football op elkaar afgestemd? De precieze interne besluitvorming is voor de buitenwereld niet volledig inzichtelijk. Wel is duidelijk dat de sportieve verantwoordelijkheid breder ligt dan alleen bij de hoofdtrainer.
Van kampioensvorm naar sportieve crisis
De problemen werden in de laatste week van oktober pijnlijk zichtbaar.
Eerst volgde de uitschakeling in de KNVB-beker tegen derdedivisionist Excelsior’31. ADO kwam in Rijssen niet verder dan 1-1, ook niet na verlenging. In de strafschoppenserie ging het vervolgens mis. De amateurs wonnen met 6-5. Een bekeruitschakeling kan gebeuren, maar de manier waarop was pijnlijk. ADO slaagde er niet in om een ploeg uit de Derde Divisie binnen 120 minuten te verslaan.
Enkele dagen later wachtte de uitwedstrijd tegen PEC Zwolle. Een belangrijk duel tegen een concurrent in de strijd om handhaving. ADO begon behoorlijk aan de wedstrijd en kreeg mogelijkheden. Een doelpunt van Evan Rottier werd na ingrijpen van de VAR afgekeurd wegens buitenspel. Vlak voor rust scoorde PEC Zwolle via Dylan Mbayo wel: 1-0.
Na rust probeerde ADO de gelijkmaker te forceren, maar het spel werd slordiger en de ploeg kwam nauwelijks tot uitgespeelde kansen. PEC kreeg bovendien meer mogelijkheden dan ADO. De wedstrijdstatistieken lieten een opvallend verschil zien: PEC kwam tot 24 schoten, ADO tot twaalf. De thuisploeg had bovendien meer schoten op doel.
Het resultaat was opnieuw een nederlaag tegen een concurrent. PEC liep uit naar elf punten, terwijl ADO na elf wedstrijden op zes punten bleef steken.
Waar is de strijdlust gebleven?
Na afloop klonk er kritiek vanuit de ploeg zelf. Verdediger Milan Hokke sprak over een gebrek aan vechtersmentaliteit. Ook Peter was na de wedstrijd duidelijker dan in eerdere weken. Een ploeg die moeite heeft met het niveau van de Eredivisie kan tegen betere tegenstanders verliezen. Maar wanneer ook de inzet en de onderlinge weerbaarheid ter discussie komen te staan, ontstaat een ander probleem.
Tegelijkertijd is het te gemakkelijk om de hele situatie op een gebrek aan mentaliteit te schuiven. ADO had in Zwolle wel degelijk balbezit en kwam tot kansen, maar wist daar onvoldoende mee te doen.
Het probleem lijkt dus niet alleen te zitten in strijdlust. Ook de effectiviteit, de keuzes aan de bal en de kwetsbaarheid zonder bal spelen een rol. De cijfers maken de omslag duidelijk. ADO had na elf competitiewedstrijden slechts één keer gewonnen, drie keer gelijkgespeeld en zeven keer verloren. De enige overwinning was bovendien opvallend: PSV werd in Den Haag met 2-1 verslagen.
Dat resultaat liet zien dat ADO wel degelijk in staat was om een sterke tegenstander te verrassen. Maar een incidentele stunt levert geen stabiele basis op voor handhaving.
Grote ambities, maar een moeilijke start
Na de promotie sprak ADO duidelijke ambities uit. De club wilde niet promoveren om vervolgens direct weer te degraderen. In het eerste seizoen op het hoogste niveau mikte technisch directeur Mark Wotte op de middenmoot.
Dat was een opvallend doel voor een promovendus, maar het paste bij de ambities van de club. De promotie moest het begin zijn van een volgende stap. De vraag is echter of de sportieve keuzes voldoende aansloten bij die ambities.
ADO had geprobeerd de selectie aan te vullen met spelers met groeipotentie. Tegelijkertijd bleef de ploeg op een aantal posities afhankelijk van spelers die nog weinig ervaring hadden op het hoogste niveau. Een succesvolle ploeg uit de Eerste Divisie is niet automatisch een ploeg die op het hoogste niveau voldoende punten verzamelt. De tegenstanders zijn sterker, de ruimtes kleiner en fouten worden sneller afgestraft. Dat vraagt om aanpassingsvermogen, zowel van de spelers als van de technische leiding.
Robin Peter: zondebok of onderdeel van het probleem?
Het ontslag van Robin Peter was gezien de resultaten niet onverwacht. ADO had na elf competitiewedstrijden slechts zes punten verzameld, stond op de zeventiende plaats en was kort daarvoor uitgeschakeld door Excelsior’31.
Maar er is meer aan de hand. Peter was nog geen acht maanden eerder de gevierde trainer die ADO na vijf jaar terugbracht naar de Eredivisie. Dezelfde trainer die daarvoor verantwoordelijk was, kreeg in de Eredivisie nauwelijks tijd om zijn ploeg aan te passen aan het hogere niveau.
Peter werd in de zomer van 2025 aangesteld, toen de voorbereiding al liep. Hij had ervaring opgedaan in de jeugdopleiding van RB Leipzig en werkte vanuit een herkenbare voetbalfilosofie: hoog druk zetten, intensiteit, snel omschakelen en aanvallend spelen.
Die aanpak bleek in de Eerste Divisie bijzonder succesvol. ADO zette tegenstanders onder druk, veroverde de bal hoog op het veld en creëerde veel kansen. Ook na de promotie wilde Peter niet zomaar afstand doen van die speelstijl.
Daar ontstond een probleem. Een speelwijze die in de Keuken Kampioen Divisie werkt, vraagt op eredivisieniveau om spelers die technisch, tactisch en fysiek in staat zijn om die intensiteit vol te houden. Peter moest zoeken naar de juiste balans. De ene wedstrijd hield hij vast aan zijn aanvallende uitgangspunten, in andere wedstrijden koos hij voor aanpassingen. Een vaste formule kwam er niet.
De kritiek op Peter was niet uit de lucht gegrepen. De ploeg presteerde onvoldoende en de trainer kreeg het niet voor elkaar om daar op tijd verandering in te brengen. Maar de kritiek op de selectie en de technische organisatie is daarmee niet verdwenen.
Wie heeft de selectie samengesteld? Was er voldoende overeenstemming over de speelwijze? Kreeg Peter de spelers die nodig waren om zijn voetbalideeën op dit niveau uit te voeren? Het ontslag van Robin Peter is daarmee niet alleen het einde van een trainersperiode. Het is ook een moment waarop de sportieve organisatie van ADO kritisch naar zichzelf zou moeten kijken.
Peter heeft een belangrijke bijdrage geleverd aan de terugkeer van ADO naar de Eredivisie. Zijn prestaties van vorig seizoen verdienen erkenning. Zijn moeizame seizoenstart verdient kritiek. Die twee constateringen kunnen prima naast elkaar bestaan.
Maurice Steijn als mogelijke opvolger
Na het vertrek van Peter moest ADO op zoek naar een nieuwe hoofdtrainer. Assistent-trainer Levi Schwiebbe nam voorlopig de leiding over, maar al snel werd duidelijk dat de club naar een vaste opvolger keek. De naam die nadrukkelijk naar voren kwam, was Maurice Steijn.
Volgens berichtgeving van Omroep West en De Telegraaf had een delegatie van ADO gesprekken gevoerd met de 52-jarige Hagenaar. Daarmee was Steijn de naam die het nadrukkelijkst aan de vacature werd gekoppeld. Een definitieve aanstelling was nog niet bekend. Daarnaast voert ADO gesprekken met de gemeente Den Haag. Daarmee speelt er meer rond de club dan alleen de sportieve zoektocht naar een nieuwe trainer.
Voor Steijn zou een terugkeer naar ADO een terugkeer op vertrouwde grond betekenen. Hij speelde tussen 1993 en 1998 voor de club en begon er ook zijn trainersloopbaan. Na verschillende functies binnen de jeugdopleiding en als assistent werd hij in 2011 hoofdtrainer. Die functie vervulde hij tot februari 2014.
Sindsdien deed hij ervaring op bij onder meer VVV-Venlo, NAC Breda en Sparta Rotterdam. Met VVV promoveerde hij naar de Eredivisie. Bij Sparta beleefde hij een succesvolle periode en leidde hij de club in 2023 naar de zesde plaats. Steijn kent dus niet alleen de club en de stad, maar heeft ook ervaring met het werken bij clubs die niet over de grootste spelersbudgetten beschikken.
Maar stapt Steijn in deze boot die aardig wat mankementen heeft? Het lijkt erop van wel.
Wat heeft ADO nu nodig?
De nieuwe trainer krijgt een duidelijke opdracht: punten halen en ADO in de Eredivisie houden. Daarvoor zal hij waarschijnlijk eerst moeten zorgen voor meer stabiliteit.
De ploeg heeft behoefte aan een herkenbare verdedigende organisatie, meer zekerheid achterin en spelers die weer vertrouwen krijgen in hun eigen mogelijkheden. Tegelijkertijd moet er voldoende aanvallende dreiging blijven.
De nieuwe trainer zal bovendien moeten bepalen hoeveel hij vasthoudt aan de voetbalprincipes van Peter. De aanvallende speelwijze bracht ADO vorig seizoen het kampioenschap, maar bleek in de Eredivisie moeilijker vol te houden.
In de media werden ook andere mogelijke kandidaten genoemd, onder wie Melvin Boel, Jimmy Thelin, Giovanni Franken en Alphons Groenendijk. Daarbij moet wel onderscheid worden gemaakt tussen namen die daadwerkelijk met de vacature in verband zijn gebracht en suggesties van voetbalanalisten. Voor Steijn waren gesprekken gemeld.
Een trainerswissel kan voor een schokeffect zorgen. Maar een nieuwe trainer krijgt niet alleen een ploeg met zes punten. Hij erft ook de selectie, de voetbalvisie en de organisatorische keuzes die tot deze situatie hebben geleid.
Meer nodig dan een nieuwe trainer
ADO Den Haag staat op een belangrijk kruispunt. De promotie was overtuigend en de verwachtingen waren hoog. Maar de stap naar de Eredivisie bleek groter dan de club vooraf had gehoopt.
De selectie is veranderd, de technische leiding kreeg een nieuwe inrichting en de trainer die verantwoordelijk was voor het kampioenschap is inmiddels vertrokken.
Het zou te gemakkelijk zijn om alle problemen op het conto van Robin Peter te schrijven. Natuurlijk moest er iets gebeuren na de teleurstellende resultaten. Maar de sportieve problemen raken ook aan de samenstelling van de selectie, de gekozen speelwijze en de manier waarop de technische leiding de club heeft voorbereid op het hoogste niveau.
De komende weken worden bepalend. ADO heeft punten nodig en moet weer vertrouwen krijgen. Maar los van de resultaten zal de club ook moeten laten zien dat er een duidelijke sportieve koers is.
Want promoveren naar de Eredivisie is één ding. Er blijven is een heel andere opdracht.